Je was geen vriendin, we hebben enkel de communie samen gedaan en werkten bij hetzelfde bedrijf. Toch heeft jouw dood een immense indruk op mij gemaakt. Vrijwel elke dag loop ik langs het spoor waar jij je laatste seconden hebt doorgebracht. Het monument zie ik dagelijks en steeds sta ik stil bij deze verschrikkelijke gebeurtenis. Life goes on, zeggen ze. Maar op die momenten blijft alles om me heen even stilstaan.

R.I.P. Merel

Negenennegentig luchtballonnen, dwalen langzaam naar boven
Ik zing mee, net als jij, ook al kennen we enkel de simpele zinnen
Als je de plank mis slaat lach ik even – maar wat geeft het
Je voert de snelheid langzaam op

Negenennegentig luchtballonnen, zijn nu heel ver weg
Sinds onze wegen scheidden en we elkaar niet meer zien
De ballonnen waren eerst een teken van het naderende afscheid
Nu vormen ze een niet zo heel ‘sweet’, maar wel een echt goodbye

Ik wijk af van het geëikte pad
En kies voor de andere kant
Maar juist door deze keuze
Creëer ik eindelijk afstand

Afstand je warmte
En van jou, als persoon
Maar het meest van alles
- De gesprekken aan de telefoon

Zelfs de stilte was fijn
Zeker zo vroeg in de morgen
Want alles wat er toe deed
- Was veilig opgeborgen

Het was een intiem verbond
Stiekeme verlangens jegens elkaar
Maar je maakte een definitieve keuze
Een keuze voor haar

En nu loop ik van je weg
Ga verder met mijn leven
Toch wil ik je weer zien
- En de tijd met jou herbeleven

Mijn sms’jes zeggen ‘nee, verlaat me niet’
Tranen stromen over mijn gezicht
Stiekem wil ik omkijken
En beseffen dat je naast me ligt

Gelukkig keerde je om
En even staan we huiverend stil
Op dat moment fluister ik heel zachtjes
‘Jij bent de enige die ik wil’

Ze kwam ten tonele met haar ogen naar boven gericht, ze wist niet waar ze moest kijken. Het toneelstuk verliep en net voordat de pauze zou aanbreken, gaf ze het op. Ze rende, zonder om te kijken, van het podium af, regelrecht op haar doel af. Op de damestoiletten zakte ze in elkaar en wist ze niet wat ze moest doen. Enkel de tranen die haar mooie make-up omtoverden tot een waar slagveld, lieten zien hoe ze zich werkelijk voelde. Alleen de tranen en het gesnik toonde haar intense verdriet omtrent de liefde. Ze wilde hem, maar nu hij voor haar ging, was liefde geen liefde meer. Ze kende het woord wel, maar wist niet zo goed hoe het moest. De betekenis van het woord was uit eigen ervaring zo uit zijn verband gerukt, dat ze geen idee had wat het werkelijk inhield. Ze smeekte je haar niet langer voor de gek te houden, en diep in haar hart wist ze dat je op safe zou spelen. Je gebruikte haar als een back-up en ook al wilde ze het niet inzien, diep van binnen had ze het wel door. Ze zag dat je een vies spelletje met haar speelde, maar ze was goedgelovig. Ze had de hoop dat jij anders zou zijn, maar dat ben je niet. En zolang de definitie van liefde haar nooit getoond wordt, zal ze er niet langer in geloven. Tot dat moment zal ze enkel verlangens koesteren en hopen op iets beters dan jij.

De koeien aan mijn rechterzijde kijken me aan, zo lijkt het. Een vader met twee kinderen in de bakfiets komt me voorbij gefietst. Het drietal kijkt stug voor zich uit, pas als ik voorbij ben kijkt het jongetje om. De muziek klinkt door mijn oortjes en ik geniet intens van alles om me heen. De brandende zon, het feit dat het weekend is en ik vrijwel geen verplichtingen heb en bovenal – de omgeving. De uitgestrekte grasvelden, hier en daar een koe. Het voelt zo fijn en het hardlopen beschouw ik niet zozeer als iets wat moet, maar wat fijn is. Het werkt rustgevend en ik geniet ervan.

‘Je mag fier op jezelf zijn’, vertelt mijn vriendin me. Ik glimlach, de zon brandt op mijn gezicht. Het voelt zo heerlijk nu de zon schijnt en de wind zachtjes door mijn haren blaast. Ik sla rechtsaf richting het bos, langs een terras vol vrolijke mensen met een zonnebril op – alsof het zomer is. Naar rechts, langs het pannenkoekenhuis en zo weer richting huis. Door de bossen, het is muisstil. Ik hoor enkel mijn voetstappen in versneld tempo – het is weer zover, mijn laatste minuten lopen voor vandaag. Geen auto’s, fietsers, luid gepraat of gelach, geen spelende kinderen. Enkel het geluid van de vogels die fluiten en de eenden die af en toe kwaken in de sloot niet ver van mij. De wind is gaan liggen en de bomen zorgen voor wat schaduw. Vanaf hier is het nog een kilometer naar mijn huis, Evy is ophouden met coachen. Mijn les zit erop, ze ziet me over twee dagen, zei ze. Ik geloof niet dat ik zo sportief ben, maar het klinkt best goed moet ik zeggen.

En wat niet is, kan nog komen..

And I’m on my way..

Voor de mensen die lichtelijke interesse hebben in mijn o zo exciting story: mail me via annelynn 89 @ gmail.com (aan elkaar voor de noobs ;-) )
Ik ga weer verder met schrijven… I’m gonna make it! (I hope)

Silence.

Misschien had ze beter moeten uitkijken, maar wie kan het haar nu vertellen? Zelf beseft ze het ook – al is het nu helaas te laat. Haar zusje stond vlak achter haar en was getuige van haar dood. Men mag van geluk spreken dat zij niets heeft gezien.. Haar treinreis zal nooit meer hetzelfde zijn. Ze zal vijf keer naar links en rechts kijken voordat ze het spoor overgaat – als ze dat al doet.

Heaven holds a sense of wonder

Piepende remmen en hard getoeter als gevolg. Maar het allergrootste gevolg was op dat moment voor mij nog niet duidelijk. De zon scheen, het was begin mei. De examens zouden bijna van start gaan en zij was druk in de weer. Totdat een misschien heel domme fout haar fataal werd.

In this silence i believe..