Heaven holds a sense of wonder
mei 7, 2009
Eén jaar later. 365 dagen na het verschrikkelijke ongeval slechts 100 meter verderop. Opweg naar Utrecht voor een galajurk, maar het station werd het eindstation. Een ICE denderde met hoge snelheid langs. 130 kilometer per uur, als ik af moet gaan op de geruchten. Genoeg om ervoor te zorgen dat je twaalf maanden in de hemel bent, omgeven door familie, ongetwijfeld.
Je was geen vriendin, we hebben enkel de communie samen gedaan en werkten bij hetzelfde bedrijf. Toch heeft jouw dood een immense indruk op mij gemaakt. Vrijwel elke dag loop ik langs het spoor waar jij je laatste seconden hebt doorgebracht. Het monument zie ik dagelijks en steeds sta ik stil bij deze verschrikkelijke gebeurtenis. Life goes on, zeggen ze. Maar op die momenten blijft alles om me heen even stilstaan.
R.I.P. Merel
mei 7, 2009 om 9:58 am
Dat is best vreemd ja. Ik wist niet dat het alweer een jaar geleden is.
mei 7, 2009 om 11:28 am
Mooi geschreven! Ik krijg tranen in m’n ogen als het lees, een jaar geleden.. het lijkt net gebeurd te zijn.
mei 7, 2009 om 5:06 pm
heavy.
maakt niet uit of je iemand slechts “kent”. van hey, hoe is het met jou? of dat je de hele familie ontmoet heb en nog net de pincode niet weet.
als het iemand is die je toch wel vaak ziet, toch woorden mee uitwissel, de naam van weet, die jou ook kent… dat is genoeg om er echt van slag van te zijn.
onwijs mooi geschreven, succes met vandaag.
liefs, xx
juni 25, 2009 om 1:15 pm
Weet je ik las laatst in een tijdschrift een verhaal dat heel erg op het verhaal leek van haar, het was van haar zusje, wat het haar ook? ik hoop dat je het al een beetje een plekje hebt kunnen geven, vergeten doe je het nooit…
oktober 7, 2009 om 11:47 am
Wat mooi geschreven.. En wat moeilijk. Zoiets blijft altijd moeilijk, jaren nadien ook. Veel sterkte