Sunny Saturday

De zon verschijnt ten tonele op deze aangename zaterdagmorgen. Met een strakblauwe lucht is het alsof de lente zijn intrede gedaan heeft. Het is pas begin maart, maar het voelt midden mei. Ik besluit mijn sportieve kant te laten zien en ga hardlopen door de bossen hier iets verderop. De zon schijnt en ik geniet van het uitzicht, ook al passeren de auto’s mij elk moment. Een trein vertrekt vanaf het station richting Utrecht, ik vervolg mijn tempo. Evy, mijn fictieve hardloop vriendin vertelt me dat ik even drie minuten mag uitblazen. Een hardloper gehuld in hardloopoutfit en bijbehorend bezweet hoofd rent me voorbij. We kijken elkaar aan en even voel ik een soort gevoel dat ik bij de community hoor. De community voor hardlopers wel te verstaan. Geen Hyves, LinkedIn of Facebook, gewoon een soort band dat alleen ons soort begrijpt. Een knikje is genoeg, ik vervolg mijn rondje in versneld tempo. Evy vond het tijd voor drie minuten lopen zoals Belgen dat noemen. ‘Hardlopen’, vrij vertaald.

De koeien aan mijn rechterzijde kijken me aan, zo lijkt het. Een vader met twee kinderen in de bakfiets komt me voorbij gefietst. Het drietal kijkt stug voor zich uit, pas als ik voorbij ben kijkt het jongetje om. De muziek klinkt door mijn oortjes en ik geniet intens van alles om me heen. De brandende zon, het feit dat het weekend is en ik vrijwel geen verplichtingen heb en bovenal – de omgeving. De uitgestrekte grasvelden, hier en daar een koe. Het voelt zo fijn en het hardlopen beschouw ik niet zozeer als iets wat moet, maar wat fijn is. Het werkt rustgevend en ik geniet ervan.

‘Je mag fier op jezelf zijn’, vertelt mijn vriendin me. Ik glimlach, de zon brandt op mijn gezicht. Het voelt zo heerlijk nu de zon schijnt en de wind zachtjes door mijn haren blaast. Ik sla rechtsaf richting het bos, langs een terras vol vrolijke mensen met een zonnebril op – alsof het zomer is. Naar rechts, langs het pannenkoekenhuis en zo weer richting huis. Door de bossen, het is muisstil. Ik hoor enkel mijn voetstappen in versneld tempo – het is weer zover, mijn laatste minuten lopen voor vandaag. Geen auto’s, fietsers, luid gepraat of gelach, geen spelende kinderen. Enkel het geluid van de vogels die fluiten en de eenden die af en toe kwaken in de sloot niet ver van mij. De wind is gaan liggen en de bomen zorgen voor wat schaduw. Vanaf hier is het nog een kilometer naar mijn huis, Evy is ophouden met coachen. Mijn les zit erop, ze ziet me over twee dagen, zei ze. Ik geloof niet dat ik zo sportief ben, maar het klinkt best goed moet ik zeggen.

En wat niet is, kan nog komen..