Heaven holds a sense of wonder

Eén jaar later. 365 dagen na het verschrikkelijke ongeval slechts 100 meter verderop. Opweg naar Utrecht voor een galajurk, maar het station werd het eindstation. Een ICE denderde met hoge snelheid langs. 130 kilometer per uur, als ik af moet gaan op de geruchten. Genoeg om ervoor te zorgen dat je twaalf maanden in de hemel bent, omgeven door familie, ongetwijfeld.

Je was geen vriendin, we hebben enkel de communie samen gedaan en werkten bij hetzelfde bedrijf. Toch heeft jouw dood een immense indruk op mij gemaakt. Vrijwel elke dag loop ik langs het spoor waar jij je laatste seconden hebt doorgebracht. Het monument zie ik dagelijks en steeds sta ik stil bij deze verschrikkelijke gebeurtenis. Life goes on, zeggen ze. Maar op die momenten blijft alles om me heen even stilstaan.

R.I.P. Merel

Goodbye the saddest world

Negenennegentig luchtballonnen, hoog in de lucht
De radio gaat richting volume vijftig
Even sluit ik mijn ogen, vervolgens kijken we elkaar aan
Beiden genieten we intens van alles, van elkaar

Negenennegentig luchtballonnen, dwalen langzaam naar boven
Ik zing mee, net als jij, ook al kennen we enkel de simpele zinnen
Als je de plank mis slaat lach ik even – maar wat geeft het
Je voert de snelheid langzaam op

Negenennegentig luchtballonnen, zijn nu heel ver weg
Sinds onze wegen scheidden en we elkaar niet meer zien
De ballonnen waren eerst een teken van het naderende afscheid
Nu vormen ze een niet zo heel ‘sweet’, maar wel een echt goodbye

It ain’t over ’till it’s over

Ik verleg mijn grenzen
En leef met de dag
Vooruitkijkend en positief
Soms met een gemeende lach

Ik wijk af van het geëikte pad
En kies voor de andere kant
Maar juist door deze keuze
Creëer ik eindelijk afstand

Afstand je warmte
En van jou, als persoon
Maar het meest van alles
- De gesprekken aan de telefoon

Zelfs de stilte was fijn
Zeker zo vroeg in de morgen
Want alles wat er toe deed
- Was veilig opgeborgen

Het was een intiem verbond
Stiekeme verlangens jegens elkaar
Maar je maakte een definitieve keuze
Een keuze voor haar

En nu loop ik van je weg
Ga verder met mijn leven
Toch wil ik je weer zien
- En de tijd met jou herbeleven

Don’t walk away

Je bent van me aan het weglopen
Verliet me in de koude nacht
Maar ook al verlaat je me nu
Ik hoop heel stiekem dat je om de hoek
- op me wacht

Mijn sms’jes zeggen ‘nee, verlaat me niet’
Tranen stromen over mijn gezicht
Stiekem wil ik omkijken
En beseffen dat je naast me ligt

Gelukkig keerde je om
En even staan we huiverend stil
Op dat moment fluister ik heel zachtjes
‘Jij bent de enige die ik wil’

Soms is opgeven het lastigste deel van alles

Ze wilde het niet geloven, want hoe je tegen haar deed sprak boekdelen. Tenminste, dat dacht ze. Ze wilde niet geloven dat ze glashard bedrogen werd door degene die ze zo lief had. Ook al vertelde ik haar keer op keer dat ze er niet op in moest gaan, ze koos jou. Ze koos voor jou vanwege je fijne verschijning en het feit dat ze juist nu een steuntje in haar rug kon gebruiken. Nadat ze een rot periode afgesloten had, wilde ze niets liever dan iemand die er vierentwintig uur per dag voor haar was. Dat je dat niet waarmaakte, en niet eens aan één uur kwam, maakte niet uit. Je sms´te haar, en dat was kennelijk genoeg. Een telefoontje hier en daar hielpen haar meer dan je ooit zult denken. Maar hoe graag ze je ook mag, en hoewel ze niets liever wil dan jou in haar armen sluiten, heeft ze voor zichzelf gekozen.

Ze kwam ten tonele met haar ogen naar boven gericht, ze wist niet waar ze moest kijken. Het toneelstuk verliep en net voordat de pauze zou aanbreken, gaf ze het op. Ze rende, zonder om te kijken, van het podium af, regelrecht op haar doel af. Op de damestoiletten zakte ze in elkaar en wist ze niet wat ze moest doen. Enkel de tranen die haar mooie make-up omtoverden tot een waar slagveld, lieten zien hoe ze zich werkelijk voelde. Alleen de tranen en het gesnik toonde haar intense verdriet omtrent de liefde. Ze wilde hem, maar nu hij voor haar ging, was liefde geen liefde meer. Ze kende het woord wel, maar wist niet zo goed hoe het moest. De betekenis van het woord was uit eigen ervaring zo uit zijn verband gerukt, dat ze geen idee had wat het werkelijk inhield. Ze smeekte je haar niet langer voor de gek te houden, en diep in haar hart wist ze dat je op safe zou spelen. Je gebruikte haar als een back-up en ook al wilde ze het niet inzien, diep van binnen had ze het wel door. Ze zag dat je een vies spelletje met haar speelde, maar ze was goedgelovig. Ze had de hoop dat jij anders zou zijn, maar dat ben je niet. En zolang de definitie van liefde haar nooit getoond wordt, zal ze er niet langer in geloven. Tot dat moment zal ze enkel verlangens koesteren en hopen op iets beters dan jij.

Sunny Saturday

De zon verschijnt ten tonele op deze aangename zaterdagmorgen. Met een strakblauwe lucht is het alsof de lente zijn intrede gedaan heeft. Het is pas begin maart, maar het voelt midden mei. Ik besluit mijn sportieve kant te laten zien en ga hardlopen door de bossen hier iets verderop. De zon schijnt en ik geniet van het uitzicht, ook al passeren de auto’s mij elk moment. Een trein vertrekt vanaf het station richting Utrecht, ik vervolg mijn tempo. Evy, mijn fictieve hardloop vriendin vertelt me dat ik even drie minuten mag uitblazen. Een hardloper gehuld in hardloopoutfit en bijbehorend bezweet hoofd rent me voorbij. We kijken elkaar aan en even voel ik een soort gevoel dat ik bij de community hoor. De community voor hardlopers wel te verstaan. Geen Hyves, LinkedIn of Facebook, gewoon een soort band dat alleen ons soort begrijpt. Een knikje is genoeg, ik vervolg mijn rondje in versneld tempo. Evy vond het tijd voor drie minuten lopen zoals Belgen dat noemen. ‘Hardlopen’, vrij vertaald.

De koeien aan mijn rechterzijde kijken me aan, zo lijkt het. Een vader met twee kinderen in de bakfiets komt me voorbij gefietst. Het drietal kijkt stug voor zich uit, pas als ik voorbij ben kijkt het jongetje om. De muziek klinkt door mijn oortjes en ik geniet intens van alles om me heen. De brandende zon, het feit dat het weekend is en ik vrijwel geen verplichtingen heb en bovenal – de omgeving. De uitgestrekte grasvelden, hier en daar een koe. Het voelt zo fijn en het hardlopen beschouw ik niet zozeer als iets wat moet, maar wat fijn is. Het werkt rustgevend en ik geniet ervan.

‘Je mag fier op jezelf zijn’, vertelt mijn vriendin me. Ik glimlach, de zon brandt op mijn gezicht. Het voelt zo heerlijk nu de zon schijnt en de wind zachtjes door mijn haren blaast. Ik sla rechtsaf richting het bos, langs een terras vol vrolijke mensen met een zonnebril op – alsof het zomer is. Naar rechts, langs het pannenkoekenhuis en zo weer richting huis. Door de bossen, het is muisstil. Ik hoor enkel mijn voetstappen in versneld tempo – het is weer zover, mijn laatste minuten lopen voor vandaag. Geen auto’s, fietsers, luid gepraat of gelach, geen spelende kinderen. Enkel het geluid van de vogels die fluiten en de eenden die af en toe kwaken in de sloot niet ver van mij. De wind is gaan liggen en de bomen zorgen voor wat schaduw. Vanaf hier is het nog een kilometer naar mijn huis, Evy is ophouden met coachen. Mijn les zit erop, ze ziet me over twee dagen, zei ze. Ik geloof niet dat ik zo sportief ben, maar het klinkt best goed moet ik zeggen.

En wat niet is, kan nog komen..

National Novel Writing Month (NaNoWriMo)

I am alive. Je zult het niet geloven, maar het is toch echt waar. Waar heb ik ‘al die tijd’ uitgehangen? Hier, in Amsterdam, Utrecht, thuis. Mijn bezigheden zijn enkel verplaatst naar een misschien wat krankzinnige wedstrijd: schrijf binnen dertig dagen een 50.000 woorden tellende roman over een zelf te bepalen onderwerp.

And I’m on my way..

Voor de mensen die lichtelijke interesse hebben in mijn o zo exciting story: mail me via annelynn 89 @ gmail.com (aan elkaar voor de noobs ;-) )
Ik ga weer verder met schrijven… I’m gonna make it! (I hope)

Silence

Ze is dichter bij de maan en de sterren dan ik ooit zal zijn. Het begin van haar leven werd plotseling afgebroken door een in snelvaart voorbij denderende trein. 130km/h ging het gerucht.

Silence.

Misschien had ze beter moeten uitkijken, maar wie kan het haar nu vertellen? Zelf beseft ze het ook – al is het nu helaas te laat. Haar zusje stond vlak achter haar en was getuige van haar dood. Men mag van geluk spreken dat zij niets heeft gezien.. Haar treinreis zal nooit meer hetzelfde zijn. Ze zal vijf keer naar links en rechts kijken voordat ze het spoor overgaat – als ze dat al doet.

Heaven holds a sense of wonder

Piepende remmen en hard getoeter als gevolg. Maar het allergrootste gevolg was op dat moment voor mij nog niet duidelijk. De zon scheen, het was begin mei. De examens zouden bijna van start gaan en zij was druk in de weer. Totdat een misschien heel domme fout haar fataal werd.

In this silence i believe..